آه، تو می دانی

     می دانی که مرا

    سر ِ باز گفتن ِ بسیاری حرف هاست.

 

    هنگامی که کودکان

    در پس ِ دیوار ِ باغ

    با سکه های فرسوده

   بازی ِ کهنه ی زندگی را

   آماده می شوند

 

    می دانی

    تو می دانی

    که مرا

   سر ِ باز گفتن ِ کدامین سخن است

        از کدامین درد ...

 


   پی نوشت :  میخواهم کمی در کوچه پس کوچه های ذهنم با خدایم قدم بزنم

        شاید با هم به تفاهم برسیم ...