هرکس با قوه‌ی تصور خودش کسی دیگر را دوست دارد و این از قوه‌ی تصورش است که کیف می‌برد، نه آن کسی که روبه‌روی اوست!


آن شخص تصور درونی خودمان است. یک موهوم که با حقیقت اصلی فرق دارد.




(صورتک‌ها/ صادق هدایت)