حماسه !

 

در چارراه ها خبري نيست :

يك عده مي روند

يك عده خسته باز مي آيند

و انسان – كه كهنه رند خدائي ست بي گمان –

بي شوق و بي اميد

                  براي دو قرص نان

كاپوت مي فروشد

                در معبر زمان.

در كوچه

           پشتِ قوطي سيگار

                  شاعري

استاده بالبداهه نوشت اين حماسه را :

« - انسان خداست

                  حرف من اين است.

گر كفر يا حقيقت محض است اين سخن

انسان خداست.

               آري

                  اين است حرف من! »

                          .....

از بوق يك دوچرخه سوار الاغ پست

شاعر ز جاي جست و ...

                     ...  مدادش ، نوكش شكست !

 

(شاملوي بزرگ)

(پي نوشت : با شكست نوك مداد،  خدا ديگر قادر به آفريدن نيست...)

سخت است ...

 

             خیلی سخته وقتی همـ‌ه کنارت باشن و باز احساس تنـ‌هایی کنی

                                       هیچکس از دلت باخبر نباشه

                             وقتی لبخند می‌زنی و توی دل، گریانی

                             وقتی تو خبر داری و هیچکس نمی‌دونه

                   وقتی بـ‌ه زبان دیگران حرف می‌زنی ولی کسی نمی‌فـ‌همه

                              وقتی فریاد می‌زنی و کسی نمی‌شنوه

                               وقتی تمام درها بـ‌ه رویت بستـ‌ه است

                       آنگاه کـ‌ه دست‌هات را بـ‌ه سوی آسمان بلند می‌کنی

                             و از اعماق قلب تنـ‌ها و گریانت

                                        بانگ برمی‌آوری کـ‌ه

                                                    ای خدای بزرگ، دوستت دارم                           

                                                                  و حس می‌کنی کـ‌ه دیگر

                                                                        تنـ‌ها نخواهی ماند ...

سکوت با باران ...

اين روزها هوا باراني است

                  و من به دنبال رد قطره باراني که بر لبانم چکيد

                                                         تشنگي زمين را چشيدم .....

اين روزها حال و هواي شهر کمي بي تاب است .

                                             درست مانند من ...

که گاهي سحرها خواب زده مي شوم

و وقتي از خواب مي پرم

                             تمام ذهن و هوشم را زمان برده است به رويايي دور ...

اين روز ها سکوت را بيشتر از هر چيز دوست دارم ....

 

 

چای تان را بخورید!!!

 

 

گروهى از فارغ‌التحصيلان قديمى يک دانشگاه که همگى در حرفه خود آدم‌هاى موفقى شده بودند، به اتفاق هم به ملاقات يکى از استادان قديمى خود رفتند. پس از خوش و بش اوليه، هر کدام از آن‌ها در مورد کار خود توضيح مي‌داد و همگى از استرس زياد در کار و زندگى شکايت مي کردند. استاد به آشپزخانه رفت و با يک کترى بزرگ چاى و انواع و اقسام فنجان‌هاى جور واجور، از پلاستيکى و بلور و کريستال گرفته تا سفالى و چينى و يکبار مصرف بازگشت و مهمانانش را به چاى دعوت کرد و از آن‌ها خواست که خودشان زحمت چاى ريختن براى خودشان را بکشند. پس از آن که تمام دانشجويان قديمى استاد براى خودشان چاى ريختند و صحبت‌ها از سر گرفته شد، استاد گفت: اگر توجه کرده باشيد، تمام فنجان‌هاى قشنگ و گران قيمت برداشته شده و فنجان‌هاى دم دستى و ارزان قيمت، داخل سينى برجاى مانده‌اند. شما هر کدام بهترين چيزها را براى خودتان مي‌خواهيد و اين از نظر شما امرى کاملا طبيعى است، اما منشاء مشکلات و استرس‌هاى شما هم همين است. مطمئن باشيد که فنجان به خودى خود تاثيرى بر کيفيت چاى ندارد. بلکه برعکس، در بعضى موارد يک فنجان گران قيمت و لوکس ممکن است کيفيت چايى که در آن است را از ديد ما پنهان کند. چيزى که همه شما واقعا مي‌خواستيد يک چاى خوش عطر و خوش طعم بود، نه فنجان. اما شما ناخودآگاه به سراغ بهترين فنجان‌ها رفتيد و سپس به فنجان‌هاى يکديگر نگاه مي‌کرديد. زندگى هم مثل همين چاى است. کار، خانه، ماشين، پول، موقعيت اجتماعى و ...... در حکم فنجان‌ها هستند. مورد مصرف آنها، نگهدارى و دربرگرفتن زندگى است. نوع فنجاني که ما داشته باشيم، نه کيفيت چاى را مشخص مي‌کند و نه آن را تغيير مي‌دهد. اما ما گاهى با صرفا تمرکز بر روى فنجان، از چايي که خداوند براى ما در طبيعت فراهم کرده است لذت نمي‌بريم. خداوند چاى را به ما ارزاني داشته نه فنجان را. از چايتان لذت ببريد. خوشحال بودن البته به معني اينکه همه چيز عالى و کامل است، نيست. بلکه بدين معني است که شما تصميم گرفته‌ايد آن سوى عيب و نقص‌ها را هم ببينيد. در آرامش زندگى کنيد، آرامش هم درون شما زندگى خواهد کرد .

(ارسالی از یک دوست)