خيال دلكش ِ پرواز در طراوت ابر
به خواب مي ماند.
پرنده در قفس خويش
خواب مي بيند.
پرنده در قفس خويش
به رنگ و روغن ِ تصوير باغ مي نگرد.
پرنده مي داند
كه باد بي نفس است
و باغ تصويري است.
پرنده در قفس خويش خواب مي بيند...
(ه . ا . سایه)
تقديم به يكي از بهترين دوستانم كه از من خواسته بود اين شعر رو بذارم تو وب لاگ :
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت ،
]سرها در گريبان ست.
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را.
نگه جز پيش پارا ديد ، نتواند ،
كه ره تاريك و لغزان ست.
و گردست محبت سوي كس يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون :
كه سرما سخت سوزان ست.
نفس ، كز گرمگاه سينه ات آيد برون ، ابري شود تاريك.
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت.
نفس كاينست ، پس چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين؟
هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آي ...
دمت گرم و سرت خوش باد !
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي !
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم.
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم.
تگرگي نيست ، مرگي نيست ،
صدائي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان ست.
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست.
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان ست.
و قنديل ِ سپهر ِ تنگ ميدان ، مرده يا زنده ،
به تابوت ستبر ِ ظلمت ِ نَه توي مرگ اندود ، پنهان ست.
رو چراغ ِ باده را بفروز ، شب با روز يكسان ست.
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت .
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان ،
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين ،
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه ،
غبار آلود مهر و ماه ،
زمستان ست .
(مهدی اخوان ثالث)
(دانلود آهنگ زمستان با صدای استاد شجریان)
کاش می شد ظرفیت ها را قالب گرفت کاش می شد در باریکه های سیال ذهن تصویری از فرداهای دور برداشت تا با آن ، لحظه های زیبا کاشت.
کاش می شد هر روزی را که بد بود ، برداشت جای آن روز ، روز دیگری کاشت
کاش می شد ُ کاش می شد با تمام باورها با زورقی به سوی دریاها رفت و از آنجا تا فروغ بی نشانه تا رؤیاها تا اساطیر با پای برهنه تنها رفت ...
پی نوشت : من از این می نالم که چرا هیچ کسی نیست در این روزنه ی روشن وتار که هیاهوی سکوت غم و غمناک مرا نقش زند بر دیوار...
روح من کم سال است .
روح من گاهی از شوق ، سرفه اش می گیرد.
روح من بی کار است :
قطره های باران را ، درز آجرها را ، می شمارد !
روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد . . .
( سهراب)
پی نوشت: دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش
چه بي آزار با ديوار نجوا مي كنم هر شب