در چارراه ها خبري نيست :

يك عده مي روند

يك عده خسته باز مي آيند

و انسان – كه كهنه رند خدائي ست بي گمان –

بي شوق و بي اميد

                  براي دو قرص نان

كاپوت مي فروشد

                در معبر زمان.

در كوچه

           پشتِ قوطي سيگار

                  شاعري

استاده بالبداهه نوشت اين حماسه را :

« - انسان خداست

                  حرف من اين است.

گر كفر يا حقيقت محض است اين سخن

انسان خداست.

               آري

                  اين است حرف من! »

                          .....

از بوق يك دوچرخه سوار الاغ پست

شاعر ز جاي جست و ...

                     ...  مدادش ، نوكش شكست !

 

(شاملوي بزرگ)

(پي نوشت : با شكست نوك مداد،  خدا ديگر قادر به آفريدن نيست...)