روح من کم سال است .

                           روح من گاهی از شوق ، سرفه اش می گیرد.


                     روح من بی کار است :

                                  قطره های باران را ، درز آجرها را ، می شمارد !

         روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد . . .

( سهراب) 

پی نوشت:      دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش

                  چه بي آزار با ديوار نجوا مي كنم هر شب