ای کاش آب بودم ...
ای کاش آب بودم
گر می شد آن باشی که خود می خواهی ، آدمی بودن
حسرتا !
مشکلی ست در مرز ِ ناممکن. نمی بینی!؟
ای کاش آب بودم – به خود می گویم –
نهالی نازک به درخت گَشن رساندن را
( - تا به زخم تبر بر خاک اش افکنند
در آتش سوختن را؟ )
یا نشای سست ِ کاجی را سرسبزی ِ جاودانه بخشیدن
( - از آن پیش تر که صلیبی ش آلوده کنند
به لخته لخته ی خونی بی حاصل ؟ )
یا به سیراب کردن ِ لب تشنه یی
رضایت ِ خاطری احساس کردن
( - حتا اگرش به زانو نشانده اند
در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
تا به شمشیری گردن اش بزنند؟
حیرت ات را بر نمی انگیزد
قابیل برادر خود شدن
یا جلاد دیگراندیشان؟
یا درختی بالیده نا بالیده را
حتا
هیمه یی انگاشتن بی جان؟ )
می دانم می دانم می دانم
با این همه کاش ای کاش آب بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواه ِ من است.
آه
کاش هنوز
به بی خبری
قطره یی بودم پاک
از نم باری
به کوه پایه یی
نه در این اقیانوس ِ کشاکش ِ بی داد
سرگشته موج ِ بی مایه یی .
(شاملوی بزرگ)
