من زیر آسمان بلند هستم
راه می روم ...نفس می كشم
من این روزها زیاد دلم میگیرد !
حس می كنم كه در این لحظه ناشناخته ترینم
عادت می كنم به تنهایی
كنار می آیم با بودن
طی می كنم با زندگی
گذر می كنم از اتفاق ...
دلم فریاد می خواهد
و
یك سكوت عمیق
و تبسمی طولانی ...
ستاره ها بی تابند
دل دختر اما در آرامش است
ستاره ها ، بسیار بلند و پریشانند
دل دختر اما کوچک است
ستاره ها سوگند می خورند
دل دختر ، اما
در ابدیتی تابناک
ستارگان فراوانش را می شمارد
دختر !
چشمانت را ببند
یخپاره ی سختی قلبت را می پوشاند ...
زندگی واسه ما آدما مثل دفتره
برگه اولش روخوش خط می نویسی و دوست داری به اخرش برسی
وسطاش خسته میشی
بد خط مینویسی و هی برگه حروم میکنی اما اخرش که رسید جا
کم میاری حسرت میخوری
که چرا برگه هاشو حروم کردی ...
---------------------
پی نوشت : چارلی چاپلین :
همیشه آخرش خوب تموم میشه . اگه الآن خوب نیست , یعنی هنوز آخرش نرسیده!
پیله ام که گشوده شد
تنهایی بود که پروانه شد
و تو
باغبان شهر تنهایی ام
پیله ها را جارو کردی و یادت رفت
که نیمه ای از من هنوز آنجاست ...
(بهشته. نوشته شده در 4 آذر 90 18:30 مصادف با روز تولدم ... )