گوش کن...

    گوش کن... یک نفر

    آن طرف پنجره ی بسته

    تو را می خواند!

    و نسیم ،

   لای این پرده آویخته را می کاود...

   تا تو را دریابد،

   نور خورشید

   که از منزل پر مهر خدا آمده است؛

   لب درگاه در یک قدمی می ماند...

   قلب این پنجره از دست غم پرده،

   به تنگ آمده است؛

   پرده را برداریم،

   دل این پنجره را باز کنیم...

مجله کوچک ...

 

 

 

 

     آه، تو می دانی

     می دانی که مرا

    سر ِ باز گفتن ِ بسیاری حرف هاست.

 

    هنگامی که کودکان

    در پس ِ دیوار ِ باغ

    با سکه های فرسوده

   بازی ِ کهنه ی زندگی را

   آماده می شوند

 

    می دانی

    تو می دانی

    که مرا

   سر ِ باز گفتن ِ کدامین سخن است

        از کدامین درد ...

 

   پی نوشت :  میخواهم کمی در کوچه پس کوچه های ذهنم با خدایم قدم بزنم

        شاید با هم به تفاهم برسیم ...